Obyczaje

Na narodowy charakter oraz mentalność Japończyków ogromny wpływ wywarły i wywierają wciąż bushido oraz nauki Konfucjusza; to za ich sprawą cechy takie jak dyscyplina, stoicyzm, powściągliwość, opanowanie, a także lojalność i bezgraniczny szacunek wobec starszych czy zwierzchników są powszechnie respektowane i widoczne na każdym kroku – w szkole, pracy i rodzinie. Harmonia w życiu społecznym stanowi dla Japończyków najwyższą wartość, w związku z czym w relacjach międzyludzkich panuje konformizm i dążenie do ugody niemal za wszelką cenę. Interes grupowy ma pierwszeństwo nad indywidualnym, stąd źle widziane jest wyróżnianie się oraz formułowanie osobistych opinii. Ludzie wypowiadają się najczęściej niejasno oraz wymijająco niżeli otwarcie, a prywatne uczucia i troski maskują nienagannym uśmiechem oraz wysoką kulturą osobistą. Honor oraz wszechobecne poczucie wdzięczności i obowiązku, a co za tym idzie obawa przed utratą twarzy skutkuje istnieniem we wzajemnych relacjach specyficznych, nieformalnych układów i powiązań takich jak giri (moralne zobowiązanie), które dla skrytych i zamkniętych w sobie Japończyków stanowi wzór zachowania, a także sposób polubownego rozwiązywania sporów międzyludzkich. To właśnie konfucjańskie zasady, bushido, czyli “droga rycerza”, a także buddyzm zen stanowiły podstawę specyficznego systemu myślenia i sposobu postrzegania świata przez Japończyków. Za ich sprawą ongiś samuraj, który okrył się hańbą i stawał się roninem zwracał jeden ze swych mieczy przeciw sobie i popełniał rytualne samobójstwo – seppuku; one też przed II wojną światową pomogły stworzyć kult boskiego cesarza oraz pozwoliły japońskim żołnierzom pogardzać śmiercią w czasie samobójczych ataków kamikaze, a poczucie honoru nakazywało walczyć do końca, gdyż nie wchodziły w rachubę pojęcia takie jak niewola czy kapitulacja.

Kitakyūshū, Kitakiusiu

Kitakyūshū, Kitakiusiu miasto leżące na północy japońskiej wyspy Kiusiu, w prefekturze Fukuoka. Razem z Shimonoseki (na Honsiu) jest najważniejszą częścią obszaru Cieśnin Kanmon, którego populacja liczy ok. 1,5 mln ludzi. Natomiast Stacja Kukura w Kitakyūshū jest w odległości zaledwie 20 minut drogi Shinkansenem od Fukuoki, liczącej ok. 1,4 mln ludzi.

W kraju i za granicą Kitakyūshū cierpiało z powodu niesłusznej opinii, że jest bardzo zanieczyszczonym i wyłącznie przemysłowym miastem. Taki obraz został ukształtowany w latach 60., kiedy miasto było głównym motorem napędowym japońskiej gospodarki. Rezultatem takiej opinii były zmyślone informacje w przewodnikach, określające Kitakyūshū jako “ohydne”, “brzydkie” itp. Na szczęście przewodniki coraz rzadziej powtarzają te niesprawiedliwe określenia. Kitakyūshū jest obecnie japońskim miastem najbardziej zaawansowanym w kontrolowaniu zanieczyszczeń i recyklingu. Miasto obejmuje duży obszar i na jego terenie, szczególnie w południowej części, znajduje się wiele czystych i pięknych miejsc, które nigdy nie były wykorzystywane do celów przemysłowych.

Kitakyūshū posiada międzynarodowe centrum konferencyjne i jest bardzo aktywne w dziedzinie przyciągania i goszczenia międzynarodowych konferencji różnego rodzaju, szczególnie dotyczących środowiska i edukacji. W okręgu Yahata Higashi znajduje się także park tematyczny Space World.

Prefektura Kōchi

Prefektura Kōchi prefektura znajdująca się na wyspie Shikoku w Japonii. Jej stolicą jest miasto Kōchi.

Podział administracyjny Tokio

Stołeczna prefektura (Tōkyō-to) graniczy z prefekturą Chiba od wschodu, z prefekturą Yamanashi od zachodu, z prefekturą Kanagawa od południa, i z prefekturą Saitama od północy. Na czele władz stoi gubernator, wybierany w wyborach powszechnych.

Tōkyō-to dzieli się na 23 okręgi specjalne, 26 dużych miast, 5 mniejszych miast i 8 miasteczek. Każde miasto czy miasteczko ma swojego własnego burmistrza i radę miejską.

W rejestracji samochodowej nie ma jednolitego oznaczenia dla Tokio. Używane są nazwy jednostek, w których znajdują się urzędy rejestracji: Adachi, Nerima, Shinagawa, Hachiōji i Tama.

Kiusiu

Kiusiu (jap. 九州 – Kyūshū) – trzecia pod względem powierzchni wyspa Japonii. W dosłownym znaczeniu nazwa wyspy znaczy “dziewięć krain”. W dawnych czasach na wyspie istniało dziewięć prowincji : Chikuzen, Chikugo, Hizen, Higo, Buzen, Bungo, Hyūga, Osumi i Satsuma. Obecnie wyspa podzielona jest na siedem prefektur:

• Prefektura Fukuoka
• Prefektura Kagoshima
• Prefektura Kumamoto
• Prefektura Miyazaki
• Prefektura Nagasaki
• Prefektura Ōita
• Prefektura Saga ,

do regionu zalicza się również Prefekturę Okinawa.

Sejsmologia

Wyspy Japońskie leżą na styku czterech płyt tektonicznych: wielkiej eurazjatyckiej, północnoamerykańskiej, przemieszczającej się w kierunku zachodnim (ok. 10 cm rocznie) płyty pacyficznej oraz mniejszej filipińskiej, z racji czego kraj nawiedzają częste trzęsienia ziemi i wybuchy wulkanów. Na terytorium Japonii znajduje się około 80 czynnych wulkanów, spośród których największą aktywność wykazują te z Kiusiu, zwłaszcza Aso, Unzen i Sakurajima. Nie mniej jednak występujące powszechnie wokół innych wulkanów gorące źródła, gejzery, stawy gorącego błota oraz wyziewy gazów i par świadczą o tym, iż nie są one jeszcze całkowicie uśpione, a ich działalność wciąż stanowi poważne zagrożenie erupcją. Rocznie w Japonii rejestruje się od 1000 do 3000 wstrząsów o różnym nasileniu. Zdecydowana większość z nich jest na tyle słaba, że wykrywają je tylko czułe sejsmografy. Niektóre z nich powyżej 7 stopni w skali Richtera są katastrofami, jak np. wielkie trzęsienie ziemi w Kantō w 1923, które pochłonęło 143 tys. ofiar, czy też te, które nawiedziło Kobe w 1995 zadając śmierć ponad 6 tys. osób i powodując przy tym ogromne zniszczenia, mimo zastosowania nowoczesnych technologii i materiałów. Szczególnie narażona jest równina Kantō, gdzie wielkie trzęsienia ziemi zdarzają się mniej więcej co 70 lat, a następne jest już spóźnione. Natomiast podmorskie trzęsienia ziemi są przyczyną powstawania wysokich do 50 m fal morskich tsunami, które uderzając o wybrzeże z prędkością 750 km/h są w stanie wyrzucić na brzeg pełnomorski statek i dokonać znacznych zniszczeń. Tak było w 1495, kiedy tsunami zniszczyło większą część Kamakury, a w 1993 wyspę Okushri u wybrzeży Hokkaido.

Historia Japonii

Historia Japonii sięga epoki prehistorycznej i zawsze wiązała się z jej izolacją terytorialną. Pierwsze przedostały się tu ludy rybackie, zbierackie i łowieckie poprzez mosty lądowe z Korei i Syberii. Pierwszą dokładną datą w dziejach kraju jest rok 57 n.e., kiedy cesarz chiński z dynastii Han uznał za króla władcę rólestwa Yamato – czcicieli słońca. Był to pierwszy okres formowania się państwa ze związków plemiennych. Zjednoczenie było ostatecznie dokonane około 300 roku, a Królestwo Yamato przetrwało do 710 r.

Pomiędzy VII a IX wiekiem bardzo silnie zaznaczają się wpływy Chin na gospodarkę i kulturę japońską. Zarówno w rzemiośle, budowie statków, piśmie, rozwoju nauk jak i religii. W 538 r. z Chin przybył do Japonii buddyzm, który stał się wkrótce religią państwową na równi z szinto – pierwotną religią Japonii. Założona w 710 r. stolica Japonii, Nara stanowiła niemalże kopię ówczesnej stolicy Chin Chang-an.

Kolejny okres w historii kraju to czas osłabienia władzy centralnej i upadku ekonomicznego. Rozłam nastąpił głównie dzięki samurajom (stan rycerski) którzy w obawie o swą autonomię przeciwstawiali się władzy stolicy. W XII w rozpoczął się długi okres rządów feudalnych sprawowanych przez następujące o sobie rody samurajów, który można podzielić na pięć okresów.

Podczas pierwszego z nich, okresu Kamakury (1185-1333) Japonia została dwukrotnie napadnięta przez wojska mongolskie pod wodzą Kubiłaj-chana. Obie napaści zostały odparte (głównie dzięki wyspiarskiemu położeniu Japonii), ale państwo zostało osłabione. W okresie Muromachi (1333-1576) panował cesarz Go-Daigo, aż do rewolty na czele której stanął niezadowolony szogun Ashikaga, doprowadzając do ucieczki cesarza w góry. Rządy Ashikagi i jego potomków doprowadziły do rozprzestrzeniania się chaosu w kraju a w rezultacie do wojny domowej.

W latach 1576-1600 w okresie Momoyama, Nobunaga i jego następca Hideyoshi walczyli o przywrócenie pokoju w kraju i zjednoczenie wrogich sobie odłamów i rodzin. Wreszcie w 1590 r. nastąpiło zjednoczenie całej Japonii, a państwo zostało doprowadzone do stabilizacji. W okresie Tokugawy (1600-1867) cesarz formalnie sprawował władzę z Kioto, jednak w rzeczywistości w kraju panował Tokugawa Teyasu a następnie jego potomkowie. Aby zapobiec sprowadzaniu broni przez prowincjonalne księstwa wydano zakaz handlu z krajami zachodnimi pod groźbą kary śmierci.

W ten sposób rozpoczął się okres izolacji: wprowadzono zakaz podróżowania, handlu z zagranicą, a nacisk kładziono na bezwzględne posłuszeństwo i lojalność.
Wreszcie w 1867 r. obalono szogunat i cesarz Meiji odzyskał kontrolę nad sprawami państwa i zaczął wyprowadzać je z izolacji. Zaczął rozwijać gospodarkę kapitalistyczną wzorując ja na państwach Europejskich. Był to także początek ekspansji terytorialnej W 1874 r. pod władzą Japonii znalazł się Tajwan, a w 1875 w zamian za Sachalin Rosja oddała Japonii Kuryle.

Wpływy Japonii wzrosły jeszcze bardziej po wygranych wojnach: japońsko-chińskiej (1894-95) oraz rosyjsko-japońskiej (1904-05). Zdobycze terytorialne podniosły ją do rangi mocarstwa.
Podczas I wojny światowej Japonia stanęła po stronie aliantów, ale raczej nie angażowała się w działania wojenne.

W 1940 r. Japonia podpisała pakt z Niemcami i Włochami, a 7 grudnia 1941 roku włączyła się w II wojnę światową atakiem na Pearl Harbor. Pierwotnie Japończycy odnosili sukcesy przesuwając fronty aż po Indie i krańce Australii. Amerykanie rozpoczęli kontratak dopiero bitwą o Midway i zwrócili cały impet przeciwko Japonii, która w krótkim czasie była zmuszona do odwrotu na wszystkich frontach. Gdy na Hiroszimę i Nagasaki zostały zrzucone bomby atomowe, 2 września 1945 cesarz Hirohito ogłosił bezwarunkową kapitulację. Do 1952 r. Japonia znajdowała się pod okupacją amerykańską, która miała na celu zdemilitaryzowanie kraju i pozbawienie cesarza władzy.

W okresie powojennym rozpoczął się gwałtowny wzrost gospodarczy kraju. Szybko rozwijające się dziedziny gospodarki: elektronika, automatyka, przemysł samochodowy, komputerowy, bankowość oraz ekspansywność handlu zagranicznego sprawiły, że Japonia stała się jednym z najbardziej rozwiniętych krajów świata.
Obecnie PKB w przeliczeniu na jednego mieszkańca wynosi 3927 mld USD, inflacja nie przekracza 2 %, a bezrobocia praktycznie nie ma

Kultura Japonii

Specyfika japońskiej kultury powstała w wyniku izolacji wysp od reszty kontynentu azjatyckiego. Podstawowym źródłem inspiracji była kultura Chin i Korei, ale izolacja sprzyjała rozwojowi tradycjonalizmu i japońskiej estetyki.
Język japoński z pewnością nie należy do najprostszych, ale nie jest aż tak trudno nauczyć się jego wymowy ponieważ nie jest to język tonalny. Nawet przy niewielkim wysiłku można opanować podstawowe zwroty.

Zdecydowanie większy problem jest z japońskim systemem pisma. Jest on jednym z najtrudniejszych na świecie, ponieważ używa się jednoczenie trzech różnych zapisów.
Trzy najważniejsze religie Japonii to sinto, buddyzm i konfucjanizm. Sinto jest najstarszą religią Japonii, która wyrosła z animizmu, wiary w siły natury. Buddyzm – pierwotnie bardziej filozofia niż religia przywędrował tu z Indii poprzez Chiny, a konfucjanizm – kodeks etyczny został przyniesiony z Chin. Te trzy religie nie wykluczają się nawzajem toteż przeniknęły się razem tworząc w Japonii szczególny system wierzeń i etyki.

Początki sztuki japońskiej sięgają IV tysiąclecia p.n.e. a jej cechami charakterystycznymi jest fascynacja naturą oraz tym co efemeryczne (np. w ikebanie).
Od VI w rozwijało się malarstwo buddyjskie, a malarstwo świeckie wyodrębniło się dopiero w VIII w. tworząc głównie na użytek dworu. W XIV w. wprowadzono nową technikę malarstwa tuszowego. Jego przeciwieństwem było dworskie malarstwo dekoracyjne operujące jasnymi barwami. Rzemiosło artystyczne wywodzące się z Japonii wywarło duży wpływ na sztukę europejską.

W VI wieku n.e. wraz z buddyzmem dotarła do Japonii architektura sakralna z Chin i Korei. Według jej wzorców powstały liczne świątynne zespoły buddyjskie. Późniejszy powrót do sinto zaowocował też powrotem do wzorów rodzimego drewnianego budownictwa pałacowego. Od VIII w dużą rolę w sztuce japońskiej dogrywało ogrodnictwo.
Teatr japoński wykształcił dwa tradycyjne rodzaje przedstawień: kabuki, zwykle o treści melodramatycznej, łatwe, ale wywołujące emocje, oraz no – formalny teatr maski. Pokrewna do teatru no jest starożytna muzyka gagaku wykonywana na bębnach oraz japońskich odpowiednikach lutni, cytry, oboju i fletu.

Większość wczesnej literatury japońskiej była stworzona przez kobiety. Wśród wczesnych pisarek na pierwszym miejscu jest stawiana Murasaki Shikibu. Jej najbardziej znany utwór to “Opowieści Genji” opisujący intrygi życia dworskiego. Natomiast najbardziej znanym poetą jest Matsuo Basho, twórca poezji Haiku.

Japonia jest rajem dla smakoszy. Tradycyjna kuchnia to nie tylko sushi, tempura i sukiyaki które są najbardziej znane na świecie. Istnieje szereg mniej znanych sposobów przyrządzania dań. W Japonii istnieją różne rodzaje restauracji specjalizujące się w jednego rodzaju kuchni: w tapanyaki kucharz przyrządza jedzenie na rozgrzanej płycie zaraz obok stolika; robotavaki to wiejskie restauracje specjalizujące się w potrawach z grilla; w nomijaki na wstępie wybiera się samemu kawałki mięsa, owoce morza, warzywa, które następnie przygotowywane są w kuchni; nabemono to samoobsługowe smażalnie, gdzie samemu dobiera się składniki do dania.

Tradycyjnym trunkiem jest sake – mocne wino ryżowe, które może być podawane zarówno na zimno jak i jako grzaniec. Natomiast najbardziej popularnym alkoholem wśród Japończyków jest piwo, dostępne nawet w automatach. Tradycją jest picie zielonej herbaty – bardzo ożywczej i zdrowej, zawierającej witaminę C oraz kofeinę. Picie herbaty nadal jest celebrowane zarówno w restauracjach jak i w większości domów.

W japońskim kalendarzu figuruje niezwykle dużo różnego rodzaju świąt. Najdłuższy jest Złoty Tydzień trwający od 27 kwietna do 6 maja. Od lutego do kwietnia trwa Hanani (Okres Kwitnących Kwiatów), niezwykle romantyczne jest obchodzone 7 lipca Święto Gwiazd (Tanaba Matsuri). W O-bon – święto zmarłych – na rzekach, jeziorach i morzu unoszą się niezliczone lampiony, symbolizujące dusze zmarłych. Z tradycji IX w wywodzi się obchodzone 17 czerwca Kioto Gion Maturami, parada ozdobionych wozów, którą dawniej próbowano przebłagać bogów aby odegnali zarazę od miasta.

Japonia

informacje praktyczne o Japonii

Stolica: Tokio

Powierzchnia: 377.8 tys. km²

Języki: japoński

Waluta: 1 jen = 100 senów

Ludność: 127.4 mln. mieszkańców

Czas miejscowy: Warszawa 12.00, Tokio 20.00

Główne miasta: Jokohama, Osaka, Nagoja, Sapporo, Kioto, Kobe, Fukuoka, Kawasaki, Kitakiusiu.

Ustrój: monarchia parlamentarna

Głowa państwa: cesarz Akihito

Gęstość zaludnienia: 335 osób na km²

Skład etniczny: Japończycy – 99%, inni- 1%

Podział administracyjny: 47 prefektur: Aichi, Akita, Aomori, Chiba, Ehime, Fukui, Fukuoka, Fukushima, Gifu, Gumma, Hiroshima, Hokkaido, Hyogo, Ibaraki, Ishikawa, Iwate, Kagawa, Kagoshima, Kanagawa, Kochi, Kumamoto, Kyoto, Mie, Miyagi, Miyazaki, Nagano, Nagasaki, Nara, Niigata, Oita, Okayama, Okinawa, Osaka, Saga, Saitama, Shiga, Shimane, Shizuoka, Tochigi, Tokushima, Tokyo, Tottori, Toyama, Wakayama, Yamagata, Yamaguchi, Yamanashi